MenuZoek
Aanleg Edisonkwartier | 2012

Help! Jutphaas en Vreeswijk worden "Nieuwegein"

Mijn vader is geboren in 1931 op de Nedereindseweg 505 te Jutphaas. Toen hij ging trouwen mocht hij in het huis van zijn broer gaan wonen op de Nedereindseweg 11, waar mijn zus en ik zijn geboren. Mijn ouders besloten om in 1965 een eigen boerenbedrijf te beginnen tegenover het Ricks Restaurant, een eindje verder op de Nedereindseweg nr. 50 c (nog net voor het viaduct van de A2). Mijn vader bouwde daar zelf een (klein) houten huis met een schuur erachter zodat hij een melkveehouderij kon beginnen. Wij (mijn zus en ik) groeiden daar op in alle vrijheid. Altijd ruimte en dieren om ons heen. De kinderen van onze kleuterklas op kleuterschool Klein Zwanenburg met juffrouw Nuhn, wilden altijd graag een dagje bij ons op de boerderij komen spelen. Mijn vader zette dan alle kinderen op een kar en met de tractor reed hij ons rond. Wat voor ons zo gewoon was, was voor veel kinderen die uit “een straat” kwamen, heel bijzonder. Het huis had een naam: “Nooit te laat”. Dat deze naam niet voor niets gekozen was besefte ik mij later pas. Want wat heeft mijn moeder veel potten koffie gezet, voor een ieder die langs kwam (of terug kwam) van het “dorp”, waar men naar toe moest voor bv. de smid of de boodschappen. Alles werd bij een warme bak koffie besproken en de zorgen gingen over de melkprijs en het op tijd (droog!) binnenkrijgen van het hooi, en dan is het leven goed.
Totdat mijn ouders het bericht kregen dat Jutphaas samen wilde gaan met Vreeswijk en één nieuwe gemeente zou worden, namelijk “Nieuwegein”. Dit betekende dat er veel gebouwd moest worden, want Nieuwegein zou een groeigemeente worden. En ja, het gedeelte waar o.a. onze boerderij stond en al het land daar om heen hadden ze nodig voor woningbouw (nu zijn het de “Weides”/o.a. Ingelandsweide en Heemraadsweide). Kortom: alles moest verkocht worden en mijn vader raakte niet alleen zijn huis en bedrijf kwijt maar ook zijn werk. Sommige buren zijn naar Groningen vertrokken om daar een nieuw boerenbedrijf te starten, maar met twee dochters en (toen nog heel traditioneel) geen opvolger, zag mijn vader dat niet zitten.
Wij zijn in 1976 toen verhuisd naar een hoekwoning in de wijk Wijkersloot.  Waar mijn ouders altijd de vrijheid gewend waren moesten zij zich aanpassen aan de nieuwe omgeving. Mijn vader zocht een nieuwe baan en werd chauffeur in het personenvervoer. Een heel ander leven waar hij erg aan moest wennen. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en hij kocht bij een veiling een stukje grond in het agrarische gedeelte van de Nedereindseweg  (is nu Utrecht geworden). Hij bouwde daar alvast een schuur met het idee dat een woning zou volgen. Helaas heeft hij daar nooit een vergunning voor gekregen en is de naam “Nooit te laat” die van het houten huis was afgekomen, op deze schuur bevestigd. Deze schuur staat er nog steeds al heeft hij net voor zijn overlijden dit stukje grond verkocht in 1997.  Zo heeft de Nedereindseweg altijd een grote rol gespeeld in ons leven. De brug, waar wij over moesten om ons erf te bereiken, ligt er nog steeds. Nu leidt hij naar een wandel- en fietspad in plaats van naar ons huis met erf….. Altijd als ik daar langs kom, moet ik denken aan die tijd van toen.